[FS] Event 001 : Jikoshoukai

posted on 15 Aug 2013 16:10 by konnadesu
 
 
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
         ตึง!!
 
 
         ร่างสูง 160 ซม.ไม่หนาไม่บางถูกทุ่มลงกับเสื่อพร้อมกับเสียงตบเบาะที่ดังขึ้นพร้อมๆกัน หนุ่มหน้าคมคายเรือนผมน้ำตาลเข้มหยักศกสั้นฉีกยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับคนที่ถูกทุ่มพลางส่งมือให้แล้วดึงลุกขึ้นมา ก่อนที่คนต่อไปจะเข้าประกบซ้อม"เขา"หนุ่มเรือนผมดำยักศกก็ตะโกนขึ้นมา
 
 
         "เรียวเฮ! วางมือจากกล้องแล้วมาช่วยซ้อมเด็กๆด้วยสิ!" ภาพใบหน้าของหนุ่มคนนั้นซูมเข้ามายังเลนส์กล้องของผู้ที่ถืออยู่ กล้องสีดำตัวโตถูกขยับละออกมาให้เห็นหนุ่มร่างบางในชุดยูโดสภาพยังสะอาดเอี่ยมอ่องที่นั่งกองอยู่กับข้าวของตัวเองที่ริมกำแพง
 
 
         "พี่เรย์จิจะไม่ค่อยได้มาที่โรงฝึกแล้วผมเลยจะเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึก อ้อ เมื่อกี้เกือบเข้าท่าเซโออิได้แล้วแท้ๆนะครับ พี่นี่ไม่ไหวเลย" หลังเขาผละออกจากกล้องก็ยิ้มเจื่อนให้เรย์จิผู้เป็นพี่ชายของเขาแต่ก็ไม่วายแขวะใส่เล็กน้อย 
 
 
         "เออ อย่าให้เข้าท่าได้แล้วจับภาพไม่ทันจะหัวเราะให้ดู" เสียงหัวเราะเบาตอบกลับจากผู้เป็นน้อง เรย์จิเลิกใส่ใจเมื่อเรียวเฮเข้าสู่โลกเบื้องหลังเลนส์อีกครั้ง
 
 
         โอคิตะ เรย์จิ และโอคิตะ เรียวเฮ ทั้งสองพี่น้องเป็นลูกหลานของโรงฝึกยูโดแห่งนี้ บางครั้งถ้าพวกเขามีเวลาว่างเขาจะกลับมาเยี่ยมเยียนพร้อมกับมาช่วยฝึกเล่าลูกศิษย์รุ่นหลังๆ 
 
 
         "เรียววว เฮ!" ร่างบางของสาวน้อยพุ่งมาหากล้องเกือบไม่ทันตั้งตัว เรียวเฮรีบยกอุปกรณ์สุดรักสุดหวงยกหลบทันควันแต่ตัวเขาไม่หลบตามจึงเป็นเบาะรองรับแรงกระแทกของสาวน้อยที่ทับมาเต็มๆ
 
 
         "พี่โมมิจิ! กล้องผม!" อนิจจังคนโดนทับห่วงสิ่งของในมือตัวเองมากกว่าเรียกใบหน้าสาวน้อยให้มุงุ่ยลงอย่างเห็นได้ชัด
 
 
         "เดี๋ยวนี้เรียวเฮเอาแต่คลุกอยู่กับกล้องดำๆนั่นอ่ะ ไม่ค่อยได้มาซ้อมกับพวกเราเลยนะ!" โมมิจิสาวน้อยร่างเล็ก 150 ซม. ไว้เรือนผมยาวจรดกลางหลัง คนๆนี้คือโอคิตะ โมมิจิ ลูกพี่ลูกน้องของเขาเห็นน่ารักหน้าเด็กเช่นนี้แต่ก็เรียนอยู่มหาวิทยาลัยแล้วซึ่งอายุอานามใกล้เคียงกับเรย์จิเลยทีเดียว และความแก่นแก้วของเธอก็มากเสียด้วยอาจจะเพราะเธอเป็นลูกพี่ชายพ่อที่เป็นเจ้าของโรงฝึกแห่งนี้กระมั้ง?
 
 
         ใช่แล้ว โรงฝึกยูโดแห่งนี้เป็นของพี่ชายพ่อของเรียวเฮแต่อย่างไรครอบครัวเรียวเฮก็เคยอยู่อาศัยที่โรงฝึกแห่งนี้มายาวนานจนผูกผัน เป็นบ้านหลังแรกของพวกเขา ลูกพี่ลูกน้องที่เขารู้จักจึงไม่ต่างจากครอบครัวเดียวกันกับเขาเท่าไหร่นัก
 
 
         "เพราะผมย้ายโรงเรียนต่างหากครับ ช่วงนี้เลยยุ่งๆเรื่องเอกสาร แล้วพรุ่งนี้เปิดเรียนวันแรกด้วยผมเลยแวะมาที่นี่ก่อนจะไม่ได้มา" เรียวเฮอธิบายอย่างใจเย็นพลางดันสาวรุ่นโตกลิ้งกลุกๆออกจากตัวไปกับเสื่อ
 
 
         "อ้อ โรงเรียนใหม่ที่มาเปิดสินะ อะไรนะ สอง สอง..." 
 
 
         โมมิจิทำท่าคิดเหมือนเธอเคยเห็นผ่านๆมาแต่ทว่าเธอจำได้เพียงแค่คันจิตัวหน้า...และนั่นทำให้เรียวเฮหัวเราะออกมาน้อยๆก่อนยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปลูกพี่ลูกน้องของตัวเองโดยมีแบ็คกราวน์เป็นพี่ชายกำลังทุ่มลูกศิษย์คนหนึ่ง
 
 
 
         "ฟุตาสึซากะครับ" 
 
 
 
 
 
         ------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
วันเปิดเรียน
 
 
 
 
         "เรียวเฮ มัวแต่เอ้อระเหยถึงจะตื่นเช้าเดี๋ยวก็สายได้นะ" เสียงอ่อนโยนเจือห่วงใยจากคุณม่บอกกับลูกชายของเธอที่ยังยืนถือกล้องสีดำถ่ายรูปดอกไม้หน้าร้านอย่างตั้งอกตั้งใจ
 
 
         "ชี่...เดี๋ยวสิครับแม่..." เรียวเฮทำซิกแนลส่งให้คุณแม่ยูคิมิของเขา ปีกสีทองกำลังขยับช้าๆอยู่บนดอกไม้สีเดียวกันกับปีกมัน เรียวเฮพยายามจะถ่ายรูปเจ้าผีเสื้อSwallowtailอย่างจริงจังเหมือนเขาลืมเรื่องไปโรงเรียนแล้วเสียอย่างนั้น
 
 
         เมื่อได้ภาพสมดังใจ พักหนึ่งเจ้าผีเสื้อก็โผบินไปพร้อมกับตัวเขาที่เริ่มปั่นจักรยานเดินทางไปที่โรงเรียน
 
 
         เรียวเฮอาศัยอยู่ที่ร้านขายดอกไม้ของแม่ที่ไม่ไกลจากโรงเรียนเท่าไหร่นักพอปั่นจักรยานไปได้อย่างสบายๆ สำหรับเขาการค่อยๆปั่นจักรยานยามเช้ารับลมเย็นพลางมองทิวทัศน์ที่อยู่รอบๆก็อดให้เรียวเฮจอดจักรยานเสียไม่ได้เพื่อหยุดถ่ายวิวบางส่วนข้างทางที่ถูกใจ โรงเรียนเก่าของเรียวเฮไม่ได้อยู่ในจังหวัดฟุจูแต่ก็ไม่ได้อยู่ไกลนักปกติถ้านั่งรถไฟไปกลับก็พอทำเนาไปได้ ถึงอย่างนั้นเรียวเฮก็อาศัยอยู่ที่หอเป็นส่วนใหญ่จะกลับมาที่บ้านก็ช่วงปิดเทอมเท่านั้น บรรยากาศบ้านเกิดที่เขาไม่ได้สัมผัสในช่วงเปิดเทอมทำให้เขาอยากเก็บรูปทุกมุมมองเท่าที่เป็นไปได้
 
 
         กริ๊งๆ
 
 
         เสียงกริ่งจากจักรยานดังเป็นระยะจากหนุ่มน้อยที่ขับมาจากอีกทางหนึ่งก่อนใกล้ถึงทางแยก ที่ตะกร้าที่หมาน้อยขนปุยพันธุ์ปอมเปอเรเนียนตาแป๋วมองที่เขาอย่างน่ารักน่าชังเสียด้วย ภาพนั้นทำให้เรียวเฮอดยิ้มไม่ได้ เด็กน้อยผู้เป็นเจ้าของดูจะไม่ค่อยได้สังเกตเขาเท่าไหร่เหมือนมีธุระรีบร้อนชอบกล เรียวเฮก็รีบหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพก่อนที่เด็กคนนั้นจะรีบปั่นจากไป...
 
 
         กริ๊ง! กริ๊ง!
 
 
         ทันใดนั้นเองที่มีสาวน้อยคนหนึ่งวิ่งมาอย่างรีบร้อนจนเกือบชนกับจักรยานตรงหน้า เป็นโชคดีที่ไม่เกิดการปะทะกันขึ้น...แต่นั่นก็อดให้เรียวเฮตกใจอย่างเสียมิได้...
 
 
         สาวน้อยคนนั้นตอนแรกดูเหมือนจะหัวเสียแต่ซักพักก็มองน้องหมาในตะกร้านั้นเหมือนถูกใจแล้วจู่ๆก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้รีบวิ่งต่อไปเสียอย่างนั้น...โดยไม่ได้สังเกตเขาที่หลบอยู่อีกฝั่งกำลังถ่ายภาพอยู่...
 
 
         "ชุดนั้น...ผู้หญิงคนนั้นโรงเรียนเดียวกับเราสินะ" เขายกแขนมาดูเวลาซึ่งเท่าที่ดูยังไม่สายเสียเท่าไหร่นัก...ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอคนนั้นจะรีบร้อนไปไหนกันนะ...
 
 
 
         เรียวเฮเลิกใส่ใจก่อนขึ้นจักรยานแล้วปั่นไปตามทางสู่เป้าหมายของเขาอย่างใจเย็นต่อไป
 
 
 
 
         ...มาถึงหน้าประตู ต้นซากุระใหญ่เรียงรายเป็นทางเดินเป็นภาพที่สวยงามน่าเสียดายนักที่ยังไม่ได้ออกดอกบานสะพรั่งไม่เช่นนั้นคงเป็นภาพที่น่าตื่นตากว่านี้ ถึงจะไม่ได้ผลิดอกเรียวเฮก็ยังหยิบกล้องออกมาถ่ายเสียตั้งแต่หน้าประตูให้เห็นบรรยากาศในช่วงเปิดเรียนที่มีนักเรียนจำนวนหนึ่งกำลังทยอยดินเข้ามาสู่รั้วโรงเรียนมัธยมปลายฟุทาซึซากะแห่งนี้
 
 
 
         ผมสีน้ำตาลเข้มดำปลายหยักศกเล็กน้อยพัดผ่านเข้าสู่เลนส์กล้อง ยามเมื่อสายลมหยุดพัดช่อดอกไม้สีชมพูสวยผลิบานอยู่ในเลนส์กล้องเคียงคู่กับต้นไม้ที่เรียงรายอยู่ เหมือนเป็นความลงตัวของภาพที่ได้ออกมาโดยบังอิญจนน่าตกใจ ทำให้เรียวเฮรีบยกกล้องออกจากสายตาเงยหน้ามองหาบุคคลนั้น ทว่าน่าเสียดายนักที่เขาหาไม่พบเมื่อมีนักเรียนเดินเข้ามาเยอะขึ้นจนละลานตา
 
 
         มือบางของเขาขยับกล้องดูภาพนั้นอีกครั้ง พิจารณาบุคคลในภาพอย่างสนอกสนใจ เป็นภาพที่เห็นเพียงแผ่นหลังกับกลีบดอกไม้ที่อยู่บนศรีษะของคนนั้นคาดว่าจะเป็นที่คาดผม
 
 
 
         "สวยจัง..." เขาคิดอย่างจริงจังและเผลอพึมพำออกไปอย่างซื่อตรง 
 
 
 
         ...นับว่าเป็นวันแรกที่มีแต่ภาพชวนให้ประทับใจ...
 
 
------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
สรุป
- ก่อนวันเปิดเรียนเรียวเฮไปเยี่ยมที่โรงฝึก
- เจอกับโมมิจิและได้บอกเรื่องโรงเรียนใหม่
- วันต่อมาเรียวเฮก็ออกจากบ้านอย่างสโลวโมชั่น ติดพันถ่ายภาพ
- ไม่วายหยุดถ่ายภาพข้างทางเจอ เอนโด ยูเมะ @lalaluze แต่ไม่ได้ทัก 
- เข้าโรงเรียนถ่ายภาพต่อเจอ โอซากิ สึกิโกะ @misatonocommu  แบบวั้บๆแวมๆ(?)
 
 
ตัวละครที่เกี่ยวข้อง
โอคิตะ เรย์จิ
โอคิตะ โมมิจิ
โอคิตะ ยูคิมิ
 
ขอบคุณผปค.ทั้งสองนะคะ XD #ยืมมาไม่ได้ขอเลย.... 
 
 
(คือเราอยากเขียนเรื่องราวนักเรียนหลายๆคนผ่านกล้องแต่หลายคนลบไปอยู่ในบ้านม่ก็ในร้านอ่ะ #ซับ *เลยมารอลงวันสุดท้าย*)
 
ไม่มีภาพ วาดไม่ทัน : P ....
 
 
แถไปก๊อนนน!! ขอบคุณที่รับชมจ้า
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ว้าว มีฉากของยูเมะในเรื่องของเรียวเฮคุงด้วย!
โชคดีของยูเมะที่เรียวเฮคุงไม่ได้เห็นสภาพของเธอตอนเข้าโรงเรียนไปแล้ว
เพราะถ้าเธอถูกถ่ายรูปตอนนั้นเข้าล่ะก็.. ยูเมะต้องอายมากแน่ ๆ เลยค่ะ//ฮาา
ขอบคุณที่เขียนถึงยูเมะนะคะ! cry

#2 By La Luce ✿*゚ on 2013-08-17 00:47

ว้าย ว้าย ขอบคุณที่เขียนถึงสึกิโกะนะคะตอนโดนแท็กมาตกใจมากกก
เรียวเฮดูเป้นคนนุ่มๆจังเลยค่ะ ตรงที่ชมว่าสวยนี้ทำเอาเขินเลยค่ะ แพ้หนุ่มซื่อๆจริงๆน้า 
เสียดายกลืนหายไปกับนักเรียนจนหมด ถ้าเป้นไปได้ก็อยากให้รู้ตัวแล้วหันมาคุยกันจังน้า 
อยากเห้นรูปที่ถ่ายจังเลยค่ะ แง้ เรียวเฮคุงอย่าลืมเอามาให้สึกิโกะดูนะคะ(?) ก้าก นึกภาพตามแล้วอยากวาดขึ้นมาเลยค่ะ
ขอบคุณที่เขียนถึงมากๆนะคะ เรียวเฮเป็นคนที่น่ารักมาก ไว้มีโอกาสก็อยากลองเขียนเรื่องราวต่อกันน้า cry  แต่อีเว้นท์นี้ท่าทางจะไม่ทัน /พราก/ ไว้อีเว้นท์หน้านะคะ จะส่งemsไปหาเลยค่า 

#1 By พวยพ๊วย on 2013-08-15 21:07